μανιταρια & μανιφεστα

Έτσι που ζείτε αποτελείτε ύβρη για τη ζωή
μέσα σε άδεια κουτιά, μπρος σ'ένα άδειο κουτι
μια απέραντη μιζέρια στου μυαλού σας το χάρτη
το μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ
Μέχρι νάρθουν κάποιοι άλλοι να ξυπνήσουν κι εμάς
να μοιάσετε στα παιδιά σας κι όχι αυτά σε σας
μπερδέψατε την καρδιά σας μ'ενα αδηφάγο στομάχι
το μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ



Πάντα φωτιά σε κάθε απάτη
όσο πουλάτε καπνό θα σας πληρώνουμε στάχτη
Φωτιά σε κάθε απάτη
στο μπουρδέλο σας θα κάνουμε τεράστιο πάρτυ

/Στειλτε τους.

Up Sound Down.

Πολλα μπορουν να συμβουν οταν χανει κανεις την πιστη του στην πιστη και νομιζει πως παυει να οραματιζεται την πραγματικοτητα κατα τον δικο του μοναδικα αλλοιωμενο τροπο αντιληψης της. Ενα απο τα χειροτερα, που ειναι να μη σου τυχει γιατι ως τωρα ποτε δεν εχει πετυχει, εντοπιζεται σε περασμενες δωδεκα ηλικιες, εφηβεια παρα τεταρτο και ονομαζεται γευματισμος. Εμβολια για το γευματισμο δεν υπαρχουν οποτε και υιοθετειται ευκολα ως η εναλλακτικη σταση ζωης με εστω λιγο ανεβασμενο πυρετο, χωρις αμφιβολιες και με την αφοσιωση της πιστης στην οποια πλεον κανεις δεν πιστευει.

Οι γευματιστες, φανατικοι ή μη, υιθοετουν την αντιληψη του κοσμου κατω απο ενα πολυ συγκεκριμενο, θολο, και φαση μουσικη στο βαθος να παιζει, πλαισιο. Πιστευουν χωρις να πιστευουν σε ανοησιες μια και ειναι ιδιαιτερως λογικοι πως οτιδηποτε βρισκεται στον κοσμο μπορει να ειδωθει πρωτιστως και στη βαση της υπαρξης του ως γευμα. Γευμα δηλαδη για τον εναν ή τον αλλο ή ετουτο ή εκεινο το μηχανισμο που θα μετατρεψει τη μια μορφη ενεργειας σε καποια αλλη, τη μια μορφη υλης σε καποια αλλη ενω ενιοτε οι μηχανισμοι μπλεκουν και η ενεργεια γινεται υλη ή το αντιστροφο που σε ακαριαιες ή αλλιως ακραιες περιπτωσεις γαμιεται το συμπαν συμφωνα με τους φυσικους που εχουν εισχωρησει στις πεποιθησεις των γευματισμων.

Οι γευματιστες, σε ορισμενες περιπτωσεις λανσαρουν τον εαυτο τους για ρεαλιστες ενω αυτο που πραγματικα ισχυει ειναι οτι ντρεπονται την κοινωνικη κατακραυγη αφου εχουν πληρη συναισθηση της ψευδαισθησης πως ο γευματισμος ειναι η μη εδραιωμενη αντιληψη. Σε αυτες τις περιπτωσεις εμφανιζονται σημαδια ελιτισμου, τυπικη λοιμωξη του ιου της αμυνας αφου οπως λενε οι ειδικοι η διαπιστωση πως δεν ανηκουν στη μαζα ειναι στην ουσια μια σχετικη πλανη.

Φανατικοι γευματιστες δηλωνουν πως τα παντα ειναι σχετικα οσο παραμενει κανεις ασχετος. Τους φανατικους γευματιστες μπορει κανεις να τους περιγραψει μονο με εικονες, μια και οι λεξεις αποτυγχανουν να χωρεσουν την ουσια της υπαρξης τους:



Οι γευματιστες παρουσιαζουν μεγαλη δυναμη στη διαχειριση της υλης μια και αυτο ειναι το μονο που αποδεχονται ως το κυριαρχο αισθητικως αντιληπτο τμημα της πραγματικοτητας αποφευγοντας να δωσουν πολυ σημασια στην ενεργεια αφου οπως εχουν δηλωσει αρκετες φορες στο παρελθον οι αποφασεις παιρνονται δημοκρατικα και η πλειοψηφεια των αισθησεων συνηγορει οριακα υπερ της υλης. Η εκτεταμενη αισθηση της αφης, η απομακρυσμενη και συχνα παιχνιδιαρα αισθηση της ορασης, και η μυστηρια και παραδοξως δυστροπη αισθηση της γευσης, αποφασιζουν και υποστηριζουν χωρις δευτερη σκεψη την υπαρξη της υλης ενω διατηρουν -στην καλυτερη των περιπτωσεων, αμφιβολιες για την υπαρξη ενεργειας. Λιγοτερο βιαστικες, με τη σειρα τους, δευτερες και τελευταιες ως μειοψηφια ερχονται η καπως ψαγμενη αισθηση της ακοης και η καπως σιδερωμενη αισθηση της οσφρησης να υποστηριξουν σχεδον συνειδητα την υπαρξη της ενεργειας ενω αδιαφορουν για την υλη. Για τους γευματιστες τα πραγματα ειναι ξεκαθαρα: ολα περιστρεφονται γυρω απο την υλη. Ετσι αποκτουν απο νωρις δεξιοτητες στο να διαχειριζονται την υλη,οπως για παραδειγμα να ανοιγουν το ψυγειο, να αλλαζουν καναλι πατωντας -σχεδον- παντα το καταλληλο κουμπι στο τηλεχειριστηριο ή να διαβαζουν εφημεριδα.

Ο γευματισμος εμφανιζεται κυριως στο δυτικο μερος της γης με αποτελεσμα να συγκεντρωνεται μια καπως αυξημενη επιφανειακη πυκνοτητα μαζας στον πλανητη και, αυτος, να παιρνει λιγο παραξενα τις στροφες γυρω απο τον ηλιο. Ο πλανητης φαινεται να αντιδρα στις καταστροφες που προκαλει ο γευματισμος στο δερμα του και σε μια προσπαθεια να ανακτησει την ισορροπια του τιναζει την επιφανεια με σχεδον απεριοδικους σεισμους. Βεβαια οπως εχουν δειξει οι μελετες του Ινστιτουτο Ερευνων Φυσικης Αντιληψης, ο πλανητης παροτι αρσενικου γενους ουσιαστικο δεν μπορει να ξεχωρισει πως γινεται τι ξεχνωντας την παντοτε μητρικη και ισως καπως πλανητοκεντρικη στοργη της βαρυτητας, με αποτελεσμα να μην πετυχαινει τιποτα με τα καπως νευρικα ξεσπασματα του.

Αυτα τα λιγα βρεθηκαν σε ενα ενημερωτικο εντυπο για τα συγχρονα ρευματα φιλοσοφιας, σε ενα εγκαταλελειμενο περιπτερο με καποιο λογοτυπο εξτρεμιστων οικολογων.


/Στειλτε τους.

ro out ro int ro

/Στειτε τους.

κου κου

Θέλω να γκρεμίσω ότι βρίσκεται γύρω μου να σπάσω να κάψω να παγώσω και να χοροπηδάω από πάνω μέχρι να μη μείνει τίποτα παρά σκόνη που λιώνει -να καταστρέψω. Σήμερα μου έδωσες το χέρι σου και το άφησα μπροστά μου μετέωρο -αυτό είναι το θέμα. Σήμερα ο κόσμος δεν ήταν λάσπη -αυτό είναι το πρόβλημα.

Ουτεκαν.

Φωτεινές καταστάσεις, χρωματισμένες, σχεδιασμένες να μην είναι λάσπη. Η λάσπη βρωμιά, το υγρό χώμα έξω και το μόνο υγρό χώμα μεσα αταξινόμητο, σε διαρκή κίνηση -το ανθρώπινο κορμί. Δε στεγνώσαμε ακόμα -κι ας υποκρινόμαστε διαφορετικά. Κανονικά; -Κανονικά. Και ας το πάμε κάποιες φορές και πιο πέρα να το παίζουμε θιγμένοι μπροστά στην υγρασία.

Το έλεγε ο γεράκος πως το νερό δημιούργησε τον ανθρώπο για να μεταφέρεται από μέρος σε μέρος -βαριά μοίρα και έχεις και δίκιο.

Θέλω στο φως να βρω σκοτάδι -μπορώ;

Θέλω να αναποδογυρίσω τον κόσμο για να βρω όσα μου υποσχέθηκαν και δεν φαίνονται πουθενά -απάτη;

Καλό δρόμο.


/Στείλτε τους.

Δημοκρατία & ξερό ψωμί.

-Παρακαλώ ποντάρετε μία καλή εικοσαριά χρονάκια σε μία στιγμή απόκτησης της ικανοποίησης ενός κάποιου στόχου.

Όχι, μα το δία -το θεό που γαμιέται πιο συχνά -αλλά κανείς δεν δίνει πλέον σημασία σε τόσο παλιά πράγματα [βγάζαν ωραία πράγματα, αλλά ότι δεν ήταν για ξεφτίλα στα στόματα των όρνεων μένει στο ράφι], δεν προσπαθώ να κοροϊδέψω τους στόχους. Όπως τη βρίσκει ο καθένας, κολοκυθόπιτες και τα λοιπά όχι τόσο γευστικού χαρακτήρα χαρακτηριστικά του επονομαζόμενου γούστου. Όχι τόσο αισθησιακού χαρακτήρα τέλος πάντων, των στόχων.

Ωραία, έλεγα λοιπόν, πως μια χαρά ακούγεται η φάση με τον τζόγο που πληρώνεται με εικοσαετίες. Στο κάτω κάτω, τι σου είναι είκοσι χρόνια νεότητας -λίγο παραπάνω από όσο κάνουν συνήθως όσοι τρώνε ισόβια στη χώρα μας. Ντάξει, θα μου πεις, ισόβια μπορεί να φάει κανένας πιο γέρος, δύσκολο να σε απομονώσουν -στην καλύτερη- από τόσο νωρίς.

Και πάλι μα το δία, δεν πρόκειται περί φόβου για τα ισόβια των στόχων ή της φυλακής του διαμερίσματος [κελί ή κάποια παραπάνω τετραγωνικά για το εφέ της ελευθερίας -δεν υπολογίζουμε φυσικά το διάστημα που ο κόσμος δουλ-εύει] -φοβάσαι όχι αυτό που συμβαίνει αλλά αυτό που βρίσκεται μπροστά σου ως ενδεχόμενο. Όχι, δεν αφορά φόβους ή ανασφάλειες, αφορά την πιο απλή αίσθηση ότι κάπου κάτι έχει πάει πολύ ανάποδα.

-Παρακαλώ, τοποθετήστε τα στοιχήματά σας.

Δε βαριέσαι, τουλάχιστον έχουμε ελευθερία λόγου. Αρκεί φυσικά να μην μπερδευόμαστε στην ερμηνεία της έννοιας ελευθερία -υπάρχει μία για κάθε κατάσταση. Βλέπεις ο κόσμος είναι πολύ βιαστικός πλέον -ποιος προλαβαίνει;- για να δώσει βάση, οπότε πρέπει να προσέχεις πως μιλάς. Από την άλλη, υπάρχουν εκείνες οι ιερές κατηγορίες ανθρώπων που δεν είναι και σε φάση ρε αδερφέ να ακούσουν τι θα πεις, γιατί θα το πάρουν κατάκαρδα, ε εκεί μιλάμε για εντελώς διαφορετική ελευθερία λόγου. Τέτοιες "φυσικά υπάρχουν" αρκετές και προσοχή άμα εκφραστείς κατάλληλα [από όσο γνωρίζω ο θυμός νομικά δεν είναι ακόμη απαγορευμένος] έχουν και προστασία από το ... νόμο.

Εντάξει, ας μην είμαστε ισοπεδωτικοί, δεν χρειάζεται να προστατεύονται όλοι οι μπούληδες από το νόμο, κινούμαστε άλλωστε σε πλαίσια πολιτικά ορθού λόγου [politically correct] και αυτό μάλλον είναι αρκετό για να δώσει ακόμη μία διάσταση στην έννοια της ελευθερίας στο λόγο μας.

Φαντάσου λοιπόν, ο άνθρωπος να ήταν αυθόρμητο και συναισθηματικό πλάσμα. Να τον παρακινούσε το περιβάλλον του σε άμεση έκφραση, σε μία φύσικη αντίδραση, τι πακέτο θα ήταν γι αυτόν να σκεφτεί όλες τις έννοιες τις ελευθερίας που παίζουν -ανάλογα με την περίσταση που λέμε.

Όχι, ευτυχώς ο άνθρωπος δεν γίνεται έτσι. Μπορεί -ίσως- να λειτουργεί έτσι στη μπομπιροηλικία, αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα -διορθώνεται. Ως εκεί, το κόλπο δουλεύει μια χαρά, τα μπομπιράκια μαθαίνουν, εκπαιδεύονται, κοινωνικοποιούνται -όπως θες πες το, για το ίδιο πράγμα μιλάμε. Τώρα αν κάπου-κάπου σκάει σε κάποιον καμιά φλασιά και συντονίζεται με το περιβάλλον του. Αν κάπου-κάπου αντιδρά χωρίς να τσεκάρει τον κατάλογο με τη σχετική -με το εκάστοτε περιβάλλον -έννοια της ελευθερίας, δεν παίζει πρόβλημα. Συμβαίνει κανάς τυχαίος εξοστρακισμός, κάποια τυχαία περιθωριοποιήση, κάποια τυχαία απόλυση, κάποιος τυχαίος κρυμμένος φόνος. Α-τυχαία ατυχία δηλαδή και προφανώς μεμονομένα, αφού μιλάμε για εκείνον τον ένα που δεν βλέπει την οθόνη ή δεν λέει το ποίημα ή κοιτάζει επάνω να δει αν θα βρέξει και όχι στα δελτία ειδήσεων, δε μιλάμε για τους πολλούς κι έτσι δεν γίνεται παρά να είναι μεμονομένο και άσχετο με τους πολλούς -σώστα;

Στο κάτω-κάτω, τόσο καιρό ωριμάζει η κοινωνία (μη φανταστείς ότι υπήρχε άρχουσα τάξη ποτέ στην ιστορία, συντονίσου στην οθόνη μεσημεράκι να δεις πως πάει -αν προλαβαίνεις) δε νομίζω να περίμενες να μην υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης για τις αποκλίσεις από το λεξικό της ελευθερίας. Δεν πρόκειται για τάξη, γιατί πρόκειται για εκλεγμένους. Δεν πρόκειται για άρχουσα τάξη, γιατί πρόκειται για διαχειριστές. Και προφανώς δεν πρόκειται για ανέκδοτο με τον Τότο.

Και μέσα σε αυτή την ώριμη και ανώριμη, αυτόματα [ναι καλά..] εξελισσόμενη, κοινωνία, γι αυτούς που δεν την έχουν βρει τόσο με τους ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ -να το τονίσουμε αυτό- στόχους, γι αυτούς που το παρόν δεν έχει ξεθωριάσει σε σημείο ανυπαρξίας, γι αυτούς που βρίσκονται εδώ και κάτι βρωμάει έχουμε νέα. Γι' αυτούς τέλος πάντων που δεν εξασκούν την ελευθερία τους να κάνουν όπως τους διατάζουν, έχουμε δύο νέες ερμηνείες στο λεξικό της ελευθερίας.

Η μια έχει ενδυματολογικό χαρακτήρα και στοχεύει στο να έρθει στην επιφάνεια η διαφορετικότητα των υπηκόων. Πρόσφατα παρατηρήθηκε πως όταν ένας άνθρωπος φοράει κουκούλα ή καλύπτει το πρόσωπό του με κάποιον αντίστοιχο τρόπο, χάνεται η αμεσότητα της αλληλεπίδρασής του με τα υπόλοιπα (υπ-) ανθρώπινα πλάσματα, ενώ παράλληλα στερείται μεγάλα ποσά από την ηλιακή ενέργεια. Για το καλό μας λοιπόν και για να γλιτώνουμε τυχόν μπλεξίματα, σιγά-σιγά το πάνε για μία ποινικοποίηση τέτοιων ανεπίτρεπτων επιλογών.

Η δεύτερη είναι πιο ασαφής και άρα πιο ευέλικτη στην ερμηνεία της από τους καλοθελητές και αποδεδειγμένα ευφυέστατους δημόσιους λειτουργούς -πάντα για το καλό σου- πάντα για την ασφάλειά σου- και αφορά τον τρόπο ομιλίας όταν έχεις την καλή τύχη να συναντήσεις κάποιον από αυτούς. Λένε, λοιπόν, πως αν κάπου έχεις μπερδευτεί, αν νιώθεις ένα κάποιο ξάφνιασμα από την αφοπλιστικά όμορφη και ανθρώπινη συμπεριφορά τους και χάνεις τις λέξεις σου, καλύτερα να μην πεις τίποτα. Μη βιαστείς να το σκεφτείς ως στέρηση ελευθερίας, μια και στην ουσία αυτό που συμβαίνει είναι μία επέκταση του λεξικού με έναν σχετικά χαοτικό τρόπο. Καλύτερα λοιπόν να μην πεις τίποτα -σωστά;

Το άγευστο, το καταπιεστικό, το θανατηφόρο, το βρώμικο, το προσβλητικό, το εξευτελιστικό, το απάνθρωπο περνάνε -για το καλό σου- σιγά-σιγά στη σφαίρα της σιωπής γιατί αυτό που μου έλειπε ήταν να νιώσω ασφαλής.

Την ακούς τη ρουλέτα να γυρίζει;

Έχεις καταλάβει τι είδους ρουλέτα είναι αυτή;

Βλέπεις το πρόσωπο του κρουπιέρη;

Και μια και μιλάμε για ... δημόσιους λειτουργούς, ας ακούσουμε κάτι "κακοπροέραιτους" του παρελθόντος να ανακοινώνουν συνοπτικά:



Άραγε ο κρουπιέρης θα το πάει αναδρομικά;

/Στείλτε τους.

Αλογισμός

Αν υπολογίσουμε [ζυγαριά ακριβείας] τις λέξεις με θετικό πρόσημο μαζί με τις αντίστοιχες αρνήσεις τους, βγαίνουμε στο Μηδέν. Εδώ βέβαια η ιστορία βρωμάει μαγνήτης, αλλά δεν είναι έτσι παντού.

Αλήθεια, υπάρχει καμία γλώσσα που να μην έχει λέξη για την ευτυχία;

Θα ήταν ένα παράξενο γεγονός να μην υπάρχει η έννοια ευτυχία, να ήταν ο όρος άχρηστος. Φαντάσου η κατάσταση να είναι τόσο προσωπική που να μην γίνεται να υπάρξει σε λέξη. Απλά να μην παίζει στο έτσι. Ο τρόπος της να μην ψάχνεται. Σαν να μην έχει υπάρξει πιο πριν αυτή η κατάσταση. Πόσο παράλογο είναι αυτό;

/Στείλτε τους.

Single Serving Theories.

Tyler Durden : Did you know that if you mix equal parts of gasoline and frozen orange juice concentrate you can make napalm?

ΣχιζοΤίποτας: No, I did not know that; is that true?

Tyler Durden : That's right... One could make all kinds of explosives, using simple household items.

ΣχιζοΤίποτας: Really...?

Tyler Durden : If one were so inclined.

ΣχιζοΤίποτας: Tyler, you are by far the most interesting single-serving friend I've ever met... see I have this thing: everything on a plane is single-serving...

Tyler Durden : Oh I get it, it's very clever.

ΣχιζοΤίποτας: Thank you.

Tyler Durden : How's that working out for you?

ΣχιζοΤίποτας: What?

Tyler Durden : Being clever.

ΣχιζοΤίποτας: Great

Tyler Durden : Keep it up then... Right up.

Ο τύπος που έγραψε το κείμενο-αφορμή-βάση αυτής της εχπληχτικοτατότατης ταινιάρας είχε στο μυαλό του και κάποια φωτιά σε κάποιο σημαντικό "ιστορικό θυσαυροφυλάκιο". Σβήνεις το χρέος, σβήνεις τους "ασφαλείς" διαχωρισμούς, ερχόμαστε όλοι στο ίδιο επίπεδο, χωρίς προστασία από το διαφορετικό δυναμικό μας και η μοίρα του ανθρώπινου είδους κρίνεται πάλι, αντί να μοιράζονται τα ίδια σημαδεμμένα χαρτιά από γενιά σε γενιά. Είχε μαζί -πέρα από τις τράπεζες- και τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης.

Καταγεγραμμένη γραμμικότητα, ο βούρδουλας του αιτίου αιτιατού που στέλνει το μύστη στα πιο σκοτεινά μπουντρούμια και αναπαράγει μια κατάσταση ανελέητων διαχωρισμών και κατακερματισμό των πάντων. Κάποτε -και δυστυχώς θα το μεταφέρω κακοποιημένο αφού γαλλικά δε γνωρίζω- ένας υπέροχος πιτσιρικάς έλεγε:

Τι ήμουν τον περασμένο αιώνα;
Ίχνος δεν διακρίνω σήμερα.
Μήτε γυρολόγοι ούτε σκοτεινοί πόλεμοι.
Η πρόστυχη φυλή τα κουκούλωσε όλα -ο λαός, ως λένε- η λογική, το κράτος, η επιστήμη. Ω! Η επιστήμη! Διόρθωσε τα πάντα χωρίς ν' αφήσει τίποτα ορθό.
Για την ψυχή και το κορμί (ευχέλαιο) έχουν την ιατρική και τη φιλοσοφία, ρετσέτες γι' αγαθές γυναίκες, και λαϊκούς σκοπούς διασκευασμένους.
Κι' οι διασκεδάσεις των πριγκήπων!- τ'άνομα παιχνίδια τους!
Γεωραφία, κοσμογραφία, μηχανική, χημεία!...
Η επιστήμη, η νέα πανύψηλη τάξη. Πρόοδος. Ο κόσμος βαδίζει εμπρός. Γιατί τάχα να μη βαδίζει πίσω;
Να τ' όραμα των αριθμών.
Διανύουμε πορεία προς το πνεύμα.
Μην αμφιβάλλετε ούτε λεπτό για τον χρησμόν αυτόν, σας λέγω.
Καταλαβαίνω, και μην γνωρίζοντας πως να το εκφράσω χωρίς να χρησιμοποιήσω λέξεις βλάσφημες, σιωπώ.

Άραγε, ο οργισμένος γαλάτης, είχε υπόψιν του τη σπουδαιότητα της δήλωσης που θα έκανε αργότερα ο Wittgenstein;

What we cannot speak about we must pass over in silence

Δε λέω, φοβερά αναλυτικά εργαλεία έχει γεννήσει το ανθρώπινο μυαλό. Εργαλεία όμως, παρ' όλες τις επιτυχίες τους -τίποτα περισσότερο.

Κάπου κάπου διασκεδάζω με την υπεροψία των "καλλιεργημένων" ανθρώπων με αποτέλεσμα να περνάω δασκαλίστικο ύφος και εκ των υστέρων να αισθάνομαι κατώτερος από τον εαυτό μου. Γλυκοί -όπως λέμε του γλυκού νερού- μου ανθρωπομέτρες, ο άνθρωπος δε ζυγίζεται. Ο κατακερματισμένος άνθρωπος της δυτικής ανάλυσης δεν γίνεται να είναι άνθρωπος.

Ένας άλλος σοφός διεστραμμένος, έλεγε ότι αρκεί να αφεθούμε σε ένα πάθος ολοκληρωτικά για να απελευθερωθούμε. Αναρωτιέμαι από τι; Τι είναι αυτό που μας κρατάει δέσμιους; Ύστερα σκέφτομαι πως αρκεί να πάρει κανείς μία ιδέα, μια σκέψη, μια θεωρία και να την πάει -αν μπορεί- στη γέννεση ή το θάνατό της για να διαπιστώσει την υφή των δεσμών: παραδοχές. Πίστη! Ποιος άνθρωπος είναι τόσο φτωχός για να αποδεχτεί πλήρως τις παραδοχές που στηρίζουν τα αναλυτικά εργαλεία μας -για λόγους ανάγκης και χρηστικότητας; Ποιος είναι αρκετά φτωχός για να διανοηθεί τη ζωή με τέτοιους όρους;

Ή αλλιώς, ποιος είναι αρκετά έξυπνος;

Ο υπερόχα υπερόπτης γαλάτης μπορεί να μην είχε τον Πανοραμίξ φίλο, αν και κατάπινε "δηλητήρια" σε εκείνη την εποχή στην κόλαση, ήταν αρκετά έξυπνος; Τι κρίμα, να χάνουν οι ανθρωπομέτρες και τα ξαδέρφια τους οι καλλιτέχνες ένα τόσο σβέλτο μυαλό! Τι κρίμα!

Ίσως γι αυτό να δηλώνω "όχι αρκετά καλός για 'σένα" προκαταβολικά και προληπτικά. Αυτός ο ρόλος δε μου ταιριάζει και χωρίς αυτόν, ο μύστης βγαίνει διστακτικά στην αρχή, με ορμή που γιγαντώνεται αμέσως μετά την πρώτη μυρωδιά και με μεταφέρει στη ζωώδη πραγματικότητά μου.

Σε αυτή, οι λέξεις δε λένε τίποτα, ο χρόνος είναι αδιάφορος και έτσι αργά ή γρήγορα μετατρέπομαι σε μια κινητή απογοήτευση σε όσους ζυγίζουν τις λέξεις τους επάνω μου.

Ασφάλεια είπατε; Ναι αμέ, πολύ θα το ήθελα να παρέχω κάτι τέτοιο, αλλά δε μπορώ. Κι αν σβήσω στον ύπνο μου; Ποιος θα φταίει που δεν τήρησα την υπόσχεσή μου να είμαι εκεί και αύριο; Α! Ωστέ αυτό είναι δικαιολογημένο. Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω... Αλλά νιώθω ευνουχισμένος όσο περισσότερο μιλάμε. Και τι μπορεί να προσφέρει ένας ευνούχος;

Δεν θα πάρω και αν κάποια στιγμή αρπάξω δε θα ζητήσω συγνώμη -δε γίνεται αλλιώς.

Προσοχή λοιπόν,

Now a question of etiquette; as I pass, do I give you the ass or the crotch...?


/Στείλτε τους.